Ta strona używa ciasteczek (cookies), dzięki którym nasz serwis może działać lepiej. Dowiedz się więcej Rozumiem

Zmarła Hanna Wiktorowska

2021-11-14
Autor: Cinek
Z wielkim smutkiem i żalem informujemy o śmierci w dniu wczorajszym naszej honorowej członkini - Hani Wiktorowskiej.

Hania była wyjątkową postacią naszego środowiska. Jej wkład organizacyjny jest nie do przecenienia. Zawsze otwarta na drugiego człowieka, pomocna, dyskretna, uważna i profesjonalna. Umiejąca łagodzić konflikty i pełna dobrych pomysłów na rozwiązanie innych, trudnych sytuacji. Jej odejście, to wielka strata dla nas wszystkich.


Msza pogrzebowa Hani odbędzie się 22 listopada o godz. 12.00 w parafii rzymskokatolickiej świętego Wojciecha w Warszawie (ul. Wolska 76). Samochody można parkować na ul. Sokołowskiej.

Po mszy przejazd (każdy indywidualnie) na cmentarz parafialny parafii św. Teresy od Dzieciątka Jezus (ul. Na Krańcu 1), wjazd od ul. Ryżowej do samej bramy cmentarza.
 
hw
Hanna Wiktorowska
(ur. 05.04.1936 Warszawa, zm. 13.11.2021)

Z zawodu ekonomistka, Kobieta instytucja. Środowisku wysokogórskiemu poświęciła ponad 45 lat - całe niemal zawodowe życie, z tego 33 lata na stanowisku sekretarza generalnego: od 1972 do 2005, co jest swoistym rekordem.

Początek Jej pracy dla społeczności wspinaczkowej to 1 grudnia 1959 r., kiedy to została zaangażowana przez Zarząd Główny Klubu Wysokogórskiego – jeszcze z panieńskim nazwiskiem Starczewska. 1 stycznia 1966 r. otrzymała nominację na stanowisko kierownika biura, w latach 1969-72 była urzędującym członkiem zarządu, a od marca 1972 r. – sekretarzem generalnym ZG Klubu Wysokogórskiego, przekształconego w marcu 1974 r. w Polski Związek Alpinizmu. Na tym stanowisku – Sekretarza Generalnego PZA – pracowała do marca 2005.

Wszechstronna sportsmenka (chociaż akurat nie w dziedzinie wspinania), ma za sobą udaną karierę sportową, zwłaszcza w koszykówce, gdzie mogła wykorzystać imponujący jak na kobietę wzrost - 183 cm. W latach 1953-64 wchodziła w skład drużyn koszykarskich KKS „Polonia" i WKS „Gwardia", w r. 1959 zdobywając brązowy Medal za Wybitne Osiągnięcia Sportowe. Z dobrymi wynikami próbowała też sił w skoku wzwyż, kuli i dysku, startując w barwach „Warszawianki" (1956-64).

Nigdy nie związała się liną; jak sama mówi, jej największym osiągnięciem jest zdobycie piku XX-lecia – bodaj 3-metrowej wysokości głazu w drodze do Morskiego Oka. Za to chętnie uprawiała w Tatrach turystykę wysokogórską i narciarstwo (od 1956), wyjeżdżała też w inne góry, m.in. Pireneje (1969) i Riłę (1971).

Inny rekordzista w Zarządzie PZA – prof. Andrzej Paczkowski, który był prezesem PZA aż przez 7 kadencji – od 1974 do 1995 - bardzo wysoko ocenił jej zasługi, uznając ją za współtwórczynię złotych polskich lat w górach świata. "Jestem przekonany, że bez jej energii i talentu nie byłoby tylu i takich sukcesów" – powiedział podczas uroczystości pożegnania przechodzącej na emeryturę Hani 31 marca 2005 roku. W jednym z późniejszych Taterników tak podsumował cechy jej osobowości, dzięki którym w naszej zindywidualizowanej społeczności właściwie nie miała wrogów: „Pozycję wśród nas zdobyła nie tylko dzięki pracowitości, uczciwości (wobec rzeczy i ludzi), lojalności oraz organizacyjnej pomysłowości, ale przede wszystkim dzięki niezwykłej empatii, otwartości i umiejętności perswazyjnego rozmawiania z każdym”.

Członkini honorowa PZA, wieloletnia członkini a ostatnio v - przewodnicząca Sądu Koleżeńskiego PZA, również przez wiele lat współpracowała z „Taternikiem”.

Odznaczona srebrnym i brązowym Medalem „Za Wybitne Osiągnięcia Sportowe”. Otrzymała m.in. Złoty Krzyż Zasługi oraz Oficerski Krzyż Orderu Odrodzenia Polski.

Źródła: J. Nyka – Hanna Wiktorowska – To już 15 lat (Taternik 1/1975); J. Nyka – Półwiecze Hanki (Głos Seniora 03/2005); A. Paczkowski - Haneczka (Taternik 4/2010)
Krystyna Palmowska

Dyskusja o tym artykule liczy 4 posty. Zobacz ją na forum.